“مقدمه‌ای بر ترجمه‌ی امواج”
بابک سلیمی زاده
(در باره‌ی «من‌پاره‌ها»ی سام واثقی)

اینجا کلیک کنید

“سُند”
نویسنده: ایدا بُریل
مترجم: رباب محب

“در معرض سؤال بودن: موقعيت، هيرارکی. پرسيدن يعنی دانستن و ندانستن.” اولف کارل اولو نيلسون Ulf Karl Olov Nilsson در باره‌یِ «سند» اولین دفتر شعر ایدا بریل شاعر سوئدی می‌نویسد: ” وواقعأ به نظرم اولين کتاب ايدا بريل به اندازه ی دو کتاب است؛ او چيزی را در تقابل با چيزديگری قرار می‌دهد. به دنبال جفتش می‌گردد، نقل قول می‌آورد، اظهار می‌کند، می‌پرسد و تکه‌تکه‌هایِ حس و درک درونی و بيرونیِ ناگهانی را پيش روی ما می‌گذارد. “، ” بنا به دو دلیل می‌توان گفت اين کتاب یک پروژه‌یِ علمیِ مضاعف است. اول اين‌که: شعر در لباسِ جست‌وُجوو تعمق و شاقول زدن، و بررسی کردن، شعر به عنوانِ شیوه‌‌ایِ برایِ یافتن، زیراکه وقتی می‌توان چیزی را یافت که اول مکانی برایِ جای دادنِ یافته پیدا کرد. دوم اين‌که: شعر آزادسازی ‌ست، شست‌وُشوست. وشاعری شيوه‌ای برای باز گرداندن تکه‌ای از راز و فراموشی‌هاست در قالبِ زبان. واین یعنی دونوع علم.”ايدا بريل شاعر سوئدی متولد شهر لوند (1975) با انتشار اولين دفتر شعر خود «سُند» پا به عرصه‌یِ ادبيات نسل جوان کشور سوئد گذاشت. «سُند» در سال 2004 توسط نشر او ، ای ، آی اديتور در 96 صفحه به چاپ رسيده است.
زبان تازه و نگاه هومانيستي شاعر به هستی و جهان پيرامونش مورد توجه اهل قلم قرار گرفته است.
تيغِ قلم ايدا بُريل برنده است. او به آداب و رسوم سوئدی، به اروپائی‌ها، به سيستم آموزشی، سيستم بهداری، به آدمها، به مادرش، به خود و هستی و نام خود نيش می‌زند. اما نَرم و آهسته.
«‌سُند‌» تصويرِ ترس، پارانویا، زيبائی، تلخی و بدکامی، دانش، هم‌زمان لحظه بازو‌بَسته بودن، عَدَم اعتماد به نفس و مفاهيمی از‌اين‌دست را به‌نمايش می‌گذارد. زبان ساده‌یِ او از بار مفاهيم و معناها نمی‌کاهد. ايدا کودکِ کنجکاوی‌است که پيوسته با پرسش‌های خود به پيرامون خود حمله می‌برد.
همان‌طور که با هستی و دنيا می‌‌جنگد با زبان نيز سرِ ستيز دارد و مرزهای زبان سوئدی را آسوده نمی‌گذارد. آنها را می‌شکند، بدون اين‌که خدشه‌ای در شکل و فُرمِ زبانی ايجاد کند وُ ذهن خواننده را خسته. ميان اجزاء مختلفِ زبان تفاوتی نيست. کلمات جايگاه يکسان دارند. ويرگول‌ها، کاما‌ها، پرانتز‌ها، خط‌ها و نقطه‌ها و حتا سمبول‌هاو نشانه‌ها همان‌قدر در رساندن پيام نقش بازی می‌کنند که فعل‌ها، اسم‌ها، صفت‌ها، ضماير، قيد‌ها، حروفِ اضافه، حروفِ ربط و غیره.
بُريل، امّا در سطح نمی‌‌ماند. به عبارت ديگر او عمق را جزء لايفنک سطح مي‌داند و با ارائه‌یِ نقلِ‌قولی از هوگو فوُن هوفمانستال Hugo von Hofmannsthal:”عمق خود را می‌‌پوشاند. کجا؟ در سطح؟” دريچه‌ی ذهنِ خواننده خودرا می‌گشايد.
دو دفتر شعر دیگر خانمِ ايدا بُريل توسط نشر او، ای، آی اديتور به‌چاپ رسيده‌است. دومین کتاب بریل ‌ «راديو اسکونه»، دفتر حاوی مونولوگ‌های طولانی‌ از تنهائی وُ مرگ، پيری و معنای پير‌شدن و از راديو اسکونه است. (اسکونه نامِ استانی در جنوب کشور سوئد می‌باشد.) سومین و آخرین کتاب ایدا بریل « قانون خرید و مصرف: حقوق شعر» در بهار 2008 منتشر شد.

„To face the question: situation, hierarchy,.To ask means to know and not to know.“

„To face the question: situation, hierarchy,.To ask means to know and not to know.“ Ulf Karl Olov Nilsson writes on „SOND“, by Ida Börjel: „and indeed it seems to me that the first book by Ida Börjel euquals two books; she opposes one matter with another one. Seeking for its counterpart, makes quotations, makes statements, poses questions, and piece by piece, she presents to us, the segments of abrupt cognition and emotions both versus internal and external… There are two main arguments which let us believe that this book is a contradicting scientific project. First: poetry as exploration, reflection and investigation of poetry itself and as methodology, because one can only explore and find something which has itself already found to its own place. Second: poetry is liberation, and clearing as well. And writing poetry is a way to return a fragment of secrets and oblivion, embedded in the form of language. And these are the two types of science.„
Ida Börjel, born 1975 in the city Lund in Sweden, realized her literary debut with “SOND”, published 2004 by OEI editor in 96 pages.
Particularly her innovative language and humanistic view of the poet on world around her both from an ontological and existential point of view made impression on the literature community.
Her pen on paper is razor-sharp. Swedish traditions, the European, the educational system, the health system, people, her mother, herself, her existence and her own name, all are subject to her cynicism. But her cynicism is under one’s breath: quit and slow.
“SOND” projects aspects of life as anxiety, paranoia, beauty, bitterness and seclusion, science, a synchronous act of opening and closing, mistrust, lack of self-consciousness. Her language is simple but this does not attenuate meaning and momentousness. Ida is a curious child instantaneously attacking her own milieu with questions.
Börjel is not only in agony with the world, with life, moreover she is in agony with the language and challenges indefatigable the limits and limitations of Swedish language. She breaks through limitations by deconstructing but not destructing language and the relation to readers. The elements of her language are all in balance: Commas, exclamations, dashes, points, symbols, signs on one side and verbs, nouns, adjectives, pronouns, adjectives etc on the other side.
However, Börjel sees surface and profoundness as a nexus, she quotes Hugo von Hofmannsthal “the deep coats itself. Where? On the surface?” a question that inspires.
Two further poetry books by Ida Börjel have been already published by OEI editor. Her second book “Radio Skane” is a collection of long monologues about solitude and death, the elderly… broadcasted by Radio Skane (the southern region of Sweden). The latest book of Ida Börjel “The law of purchase and consume: the rights of poem” has been published in spring 2008.

Photo courtesy of Kaveh Golestan – Quaderiyeh Dervishs in Kurdistan

Back to School with the Übermensch

The Paris Review | by Damion Searls
Nietzsche on education, inequality, and translation…

یکی از پایه های اصلی حرکت فرهنگی «ضد شعر» در زبان فارسی (و نه در کانتکست‌های دیگر)، «ضد فرهنگ»ی است که نیچه بیش از قرنی پیش به آن اشاره کرده … از آن دور دست سرچشمه می گیرد… پیش می رود و با نوعی رادیکالیسم در جدل دکنستروکسیون، «ناشکل می گیرد» … حرکت «ضد شعر» یک ابداء یا اختراع نیست، بلکه حرکتی دترمینه، الزامی و خودکار است … پیش‌آمدیست که پیش آمده، پیش می‌آید و جلوگیری از آنکه پیش آمده باشد، امکان‌پذیر نیست… کارها و خلاقیت‌های جدیدی در این حادثه می‌جنبند…

kàrgàdàn” (rhinceros) is  a production by the Iranian literature and media site “asabsanj.com“.

«کرگدن» اثری‌ست از سایت «عصب‌سنج»

"bâfàndegaân" (the weaver) by Mary Ana

“bâfàndegaân” (the weaver) is a creation by the Iranian artist and film maker Mary Ana.

Honored in 2015 as a PEN ICORN writer; she lives and works in Swedish exile.

Valse Suréal was composed in the ninetiess in Buenos Aires

Valse Suréal was composed in the nineties in Buenos Aires and a posterior synchronised in its original form and without any modification directly to a vinatge ballet movie with Natalia Dudinskaia and Vakhtang Chabukiani.

Title: Valse Suréal
Composer: Sam Vaseghi
Private record played on a Steinway K piano by Maurice Blanche

 

"Teheran Suréel", un film de Sam Vaseghi & Soheil Ramazani

Realisation and composition by Sam Vaseghi
Photography by Soheil Ramazani

«هنر مسلّح»

کتاب «هنر مسلّح» حاصل هم‌کاری و هم‌اندیشی دو نویسنده‌ی جوان مارکسیست ایرانی است که بحث‌های بدیع و تازه‌ای را در حوزه‌ی هنر و ادبیات مارکسیستی ایران مطرح می‌کند.این کتاب با تز «هنر در جامعه‌ی طبقاتی» آغاز می‌شود. و هنر در جامعه‌ی طبقاتی را به مثابه خواست فراروی از ارزش مصرف و کارکردهای مصرفی نقد می‌کند. هنر موجود با چنین خواست‌هایی کارکردی نمایشی پیدا کرده است. این کارکردهای مصرفی و فرامصرفی باعث بوجود امدن تمایز بنیادین میان هنر عامه‌پسند و هنرنخبه‌گرا می‌شود. در این تز، چنین تمایزی جزء ذات شکل‌گیری هنر در جامعه طبقاتی محسوب می‌شود؛ چراکه هنر در جامعه طبقاتی اساساً چیزی نیست جز خواست فراروی از ارزش مصرف. مسلماً نویسندگان این کتاب نیز، آنچنان که خودشان متذکر می‌شوند، می‌خواهند از ارزش مصرف اثر هنری فراتر روند، اما نه با نفی ابتدایی آن، که سرنوشتی جز شکست مداوم در فراروی از ارزش مصرف ندارد، بلکه با تحقق ارزش مصرف اثر هنری و سپس فراروی از آن. در واقع از نظر نویسندگان این کتاب، فراروی از شکل کالایی اثر هنری، تنها با تحقق ارزش مصرف آن ممکن خواهد بود، نه با نفی ابتدایی آن.در مقابل، تکثیر مکانیکی اثر هنری، آنگونه که مدّ نظر والتر بنیامین است، هرچند هاله‌ی تقدّسی که بر فراز اثر هنری است را از بین می‌برد، اما نهایتاً منجر به بازگشت هنر به شکل و فرم کالایی‌اش می‌شود. نویسندگان این کتاب برای فراروی از ارزش مصرفی اثر هنری و شکل کالایی آن، نه راه حل اول (نفی ارزش مصرف اثر هنری) و نه راه حل دوم ( تکثیر مکانیکی)، بلکه سنتزی را پیش می‌شکند که همانا مفهوم‌پردازی «فعالیت» و «موقعیت» است : «هنر فعالیتی است که موقعیت را تسخیر می‌کند». این جمله‌ی پایه‌ای اهمیتی کلیدی در این کتاب دارد و مبنای تمام امکانات تازه‌ای‌ است که این کتاب برای هنر مارکسیستی پدید می‌آورد. بدین معنی که اینبار در ارزش‌گذاری اثر هنری پرسش این نیست که این اثر چه چیزی (محتوا) را به چه شکل (فرم) بیان می‌کند؛ بلکه پرسش این است که چه موقعیتی را با چه فعالیتی تسخیر و آلوده می‌کند؟ بنابراین در هنر مسلّح زمینه‌ی اجتماعی صرفاً توسط «محتوا» و زمینه‌ی زیبایی شناختی صرفا توسط «فرم» ایجاد نمی‌شود. بلکه صورت اجتماعی موقعیت «کمون» و صورت اجتماعی فعالیت «فراغت» معرفی می‌شود. با این سنتز، اثر هنری دیگر نه همچون یک کالا، بلکه همچون یک سلاح آلوده عمل خواهد کرد. بی تفاوتی اثر هنری نسبت به موقعیتی که در آن عرضه می‌شود، باعث می‌شود که (با وجود محتوای انقلابی یا سیاسی‌اش) توسط فرهنگ مسلّط «سلامت‌سازی» شود. اما یک هنر مسلح با هوشمندی نسبت به موقعیتی که در آن قرار دارد، و با خواست تسخیر و «آلوده ساختن» آن موقعیت، از چنگ فرهنگ موجود می‌گریزد. در حقیقت بابک سلیمی ‌زاده و امین قضایی با پیش کشیدن مفهوم آلودگی، سرایت و التهاب را جایگزین دلالت و بازنمایی می‌کنند. و تکثیر ویروسی جای تکثیر مکانیکی را می‌گیرد. و این سرایت در شهر اتفاق می‌افتد. یعنی اگر موقعیت هنر موجود حوزه‌ی خصوصی است، موقعیت هنر مسلح شهر و کمون است. و فعالیتی که در این موقعیت انجام می‌شود نه توسط هنرمند و ذهنیت او، که توسط فعالیت مشترک انسانها انجام می‌گیرد.از خصوصیات بارز این کتاب همین همکاری‌ست میان امین قضایی و بابک سلیمی زاده است، که اولی فیلسوف و دومی نویسنده و شاعری اجراگر است. هم‌اندیشی این‌دو، سنتزی جالب و متفاوت را برای هنر انقلابی فراهم آورده است و موجب مقبولیت آن در میان جوانان دگر اندیش و جنبش چپ دانشجویی ایران شده است.

“Armed Art”

“Armed Art” is the cooperation and thoughts of two young iranian marxist writers whose discussions are new and innovative in the field of marxist art and literature in Iran. This book starts with the theme of “Art In Class Society”. Art in “class society” is criticized because of the will to overdue the use-value and the consumptive functions.
The created art becomes dramatic functions with this will to overdue the use-value. This used workforce and the post -used are to blame for creating space between the founders of popular art and the elitism art. In this thesis the distinction is seen as the essence of formation of art belonging to the class society; because art in a “class society” is nothing else than the will to overdue the use-value.
It is obvious that the writers of this book are also aware of this, since they themselves have revealed it and they want to reach further than the use-value of the artistic piece, but not with suppression of it, which would not have any other destiny than the continuous failure of reaching further than the use-value , but with creating real use-value from artistic work and then reaching further.
In reality the co-authors of this book see the project of reaching further than the selling object of the art, to be possible only when the realization of use-value and not with rejecting the elementary of art.
In opposition, the mechanical reproduction of art, as Walter Benjamin , ruin the holy light over artistic work, but In the end it lead to the return of art to commodity form and content. The authors of this book in the aim of reaching further than the arts use-value and the art as a selling object, don’t recognize the first way (which is denying the arts use-value) nor the second way (which is mechanical reproduction ).They point to a synthesis which reflects “activity” and “situation”: “Art is an activity which can possess a situation .”
This sentence is very basic and of great and key importance for this book, and within it lay all the new possibilities that this book has created for marxistic art.
In this sense , the valuation on art is no longer a question about what content and what shape (form) it has. The question is rather what situation is with what activity being created and polluted? Therefore in armed art, the base of society solely is not by the “content” and the base of recognizing aesthetics is solely not by the “form”.
The situations face of society is presented as the “commune” while the activisms face of society is presented by “leisure”.
With this synthesis the artistic work is no longer only a selling object it also becomes an arm which pollutes.
But an armed piece of art with reflection toward the situation which it is in, and with the whish to have and to pollute that situation, it can escape the existing culture. In reality Babak Salimi-Zadeh and Amin Ghazai with putting forward the meaning of pollution, contagion and tumult are put instead of signification and representation .The virus reproduction takes over the mechanical, and this contagion happened in the city.
This means that if the situation of art is in a private domain, the situation of the armed art in the city and commune, and the activity which takes place in this situation – is not created by the artist nor by the artists inspiration, but by the collective activism of people.
This is a progressive and enlightening book created in cooperation between Amin Ghazai and Babak Salimi-Zadeh – the first one a philosopher and the next a writer and poet.
The gathering of their thought has created a very interesting and different synthesis for a revolutionary art. It has been welcomed and received by the different thinking youth and the leftist student movement in Iran.

Pin It on Pinterest

Share This